Bir Demet Tiyatro

By Turker on Kasım 29, 2006

Kim derdi ki seneler sonra bu kadar uzaklardan bir zamanlar muptelasi oldugum bir diziyi tekrar yeni bolumleri ile izleyecegim.

Gecen hafta icinde Bir Demet Tiyatro‘nun ekranlara donecegini duyunca heyecanli bir bekleyis baslamisti bizde. En nihayetinde biraz once donusun ilk bolumunu izleyebildik. Hande ile epey gerilere goturdu bizi Bir Demet Tiyatro ekibi. Yillar once, universite yillarinda, Sali gecelerinin vazgecilmez dizisi izlenir, Carsamba gunu sabahinda ise esprilerin, muhtesem kelime oyunlarinin uzerinden gecilip derslerin arasina kahkahalar serpistirilirdi. Hande, Hatice, Ozen ve beni ancak bir sonraki saliya kadar idare ederdi muhabbet. Iste bu gece o gunlere gittik.

Ilk Dakikalar

Acikcasi izlemeye baslarken bir tereddut vardi icimde. Acaba hersey tadinda mi guzel di? Yasanmis guzel gunleri tekrardan yasatmaya calisip hayal kirikligina ugramak gibi, zamanin super bir dizisini tekrardan yaratmaya calismak da hayal kirikligina davetiye cikarmak miydi? Dizinin ilk dakikalarini izlemek gercekten de zordu. Lutfiye ile Telviye hanimin yuzlerinde ve muhabbetlerinde uzun bir yoklugun izleri, Burhan Citir’in ebedi, Mukremin’in tahminen uzun surmeyecek yoklugunun kasveti vardi. Bunalticiydi ama basari ile yansitilmisti. Ruya sahnesi sanki zorlama konulmus gibiydi, biraz rahatsiz etti. Ayrica, hayatlarinin gercekten bir televizyon yapimi oldugunun cok acik ustune basilmasi biraz sindirimi zorlastirdi.

Domatesle Bir Soylesi

Bir sure sonra bu bunaltici hava, tabiri hos gorun, safra gibi disari atildiktan sonra hersey sanki cok daha guzel akmaya basladi. Lutfiye’nin kurdugu her uzun cumle ile, domatese kisin ortasinda ne isi oldugunu sormasi ile daha cok alistik ve zaman kavramini unutup 2000′lerden 1990′lara uzaniverdik sanki bir anda. Kadronun cogu yerli yerinde olsa da, tabii ki gozler Burhan Citir’i, Zabita Irfan’i, kapici Bahattin’i ve Saldiray Abi’yi aradi. Tombalak’in ve Laz bakkalin olmamasini eski zamanlardan biraz olsun kabullenmistik.

Dizinin en etkileyeci anlarindan biri Mukremin’in eve donusunde babasinin resmine bakarken bir anda Burhan Citir’in sesinin duyulmasi, bir digeri de kapanista, resimde de goruldugu gibi, Tombalak, Burhan Citir ve Laz Bakkal’in gorunmeleri idi. Tuylerimiz diken diken oldu.

Tutar mi?

Aradan yillar ve bir cok komedi dizileri geldi gecti. 2000 yilindan beri Turkiye disindan oldugumdan uzak kaldim cogundan. Fakat gordugum kadariyla Bir Demet Tiyatro tarzi komedi pek cikmadi. Gulme efektleri ile bezenmis, Amerikan sitcom tarzi diziler aldi yurudu.

Simdilerde Avrupa Yakasi-Burhan Abi-Gaffur firtinasi esiyor. Bu ortamda Bir Demet Tiyatro’nun yeri neresi? Avrupa Yakasi’ni zaman zaman izleyip diziyi sirtlarinda tasiyan Burhan ve Gaffur ile zaman zaman Makbule karakterlerine guluyorum. Ama Bir Demet Tiyatro’daki karakter derinligini, cok sevdigim kelime oyunlarini ve akiciligi hicbir yerde bulamiyorum.

Tahminim, Bir Demet Tiyatro’nun bizim nesil tarafindan ozlemle kucaklanacagi yonunde. Fakat bu komedi tarzina aliskin oldugundan emin olmadigim daha yeni nesil konusunda tereddutluyum.

Technorati tags: bir demet tiyatro, tv, televizyon, dizi, avrupa yakasi

[tags] bir demet tiyatro, tv[/tags]

Kategori Güncel | Etiketler tv